Bezoek aan de werkplaats van de „Ardoisières des 7 pieds“

Morzine is vooral bekend om zijn wintersport en bergen, maar het is ook een van de laatste leisteenmijnen in Frankrijk. De vorming van de leisteenlagen in Morzine gaat terug tot de Jura. De kleiachtige mariene afzettingen die op de zeebodem werden afgezet en lagen vormden, werden onderworpen aan bewegingen van de aardkorst en de effecten van druk en hitte, waardoor de klei veranderde in leisteen. Dit gesteente heeft de eigenschap zich in platen te splitsen.

De ontdekking van dit gesteente en zijn eigenschappen gaat terug tot de 10e eeuw, maar er is geen geschreven verslag van deze periode. De eerste schriftelijke vermelding van leisteen dateert uit 1734 en betreft de leien dakbedekking van de kerk in Morzine. Leisteen werd voor het eerst op de markt gebracht aan het einde van de 18e eeuw.

De winning begon op de kliffen, eerst bij de neus van de rots en vervolgens in horizontale galerijen die de leisteenbedding volgden. De winning bestond uit het losmaken van blokken uit de leisteenbedding. Deze blokken werden in plakken gesplitst en vervolgens naar buiten gebracht om in leisteen te worden gehakt. In die tijd werden explosieven gebruikt om de blokken los te maken. De mijnwerkers werkten van november tot april; de rest van het jaar werkten ze op het land en verzorgden ze de dieren. Deze activiteit breidde zich uit rond 1830. Er waren tot 70 steengroeven in bedrijf die werk boden aan 250 mensen. Deze activiteit vormde een economische troef voor het dorp.

Maar rond 1930 werd de activiteit aanzienlijk vertraagd door de komst van het toerisme en nieuwe dakbedekkingsmaterialen. Tegen 1970 waren er nog maar 4 steengroeven in werking. Vandaag de dag is er nog maar 1 steengroeve in bedrijf. De winningsmethoden zijn aanzienlijk veranderd. Explosieve explosies worden niet meer gebruikt, omdat ze scheuren veroorzaken in de steenlaag en blokken en veel verlies veroorzaken.

Er worden nu moderne gereedschappen gebruikt om leisteenblokken te winnen.

De eerste techniek die werd gebruikt, van 1993 tot 2012, was het snijden met diamantdraad, waarbij de blokken als een botermes werden doorgesneden. Met deze methode veranderde het werk enorm, er was bijna geen afval, het werk werd minder gevaarlijk en sneller.

Sinds 2013 is de techniek verder geëvolueerd met de introductie van een Haveuse-snijgereedschap. Dit gereedschap is uitgerust met een XXL-arm die wordt gebruikt om de blokken te snijden. Het werk gaat nu nog sneller, veiliger en productiever.